Uitje 2015 Budupest - Friends

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Vriendensite > Archief
Verslag reis Budapest 2015

Na weer twee lange jaren sparen, was het dan eindelijk zo ver. Ons zaalvoetbalreisje numero 5 uit mijn hoofd. Na eclatante reizen naar respectievelijk Katjeskelder, Valkenburg, Praag en Krakow, was het nu de beurt aan Budapest om ons te vermaken,
Nou, dat viel niet tegen!

Dag 1
Donderdag de 14e, Hemelvaartsdag, mochten we inderdaad via een stukje hemel (2 uurtjes vliegen) vertrekken richting Budapest. Rond 12 uur verzamelen stond op het strenge schema van Erik en dat lukte iedereen dan ook. Marcel en PJ waren al eerder aanwezig, met als smoes dat Lesly ook zogenaamd al eerder moest vliegen, terwijl de stukjes heerlijke appelgebak toch duidelijk te zien waren op de wangen van deze heren. Ze konden blijkbaar niet langer wachten op deze reis, begrijpelijk. Na een snel kopje koffie togen de dappere strijders van Bontekoe 3 richting Heineken Hoek om enorme bieren en uitsmijters tot zich te nemen. Er moest wel een bodempje gelegd worden he! Na dit eet en drinkfestijn werd er als tussenstop nog even een gratis fotomomentje gepakt om deze op faseboek te plaatsen. Dit om te thuisblijvers ervan te overtuigen dat we toch echt vertrokken vanaf Schiphol naar Budapest. Op naar de gate! We mochten al snel inchecken en plaats nemen in het vliegtuig. Prima plekjes voor iedereen en een aardige stewardess ontfermde zich met overgave op de vliegangstige Michael om hem gerust te stellen. Erik deed ook zijn best om Michael gerust te stellen met angstige kreten tijdens het stijgen en zo pakte iedereen weer zijn rol..
Na een prima vlucht, landden we veilig in Budapest alwaar wij werden opgewacht door de al geregelde taxichauffeurs. Deze brachten ons met duizelingwekkende snelheid richting ons geboekte hotel, jammer dat de rest van het verkeer hier niet aan mee wenste te werken en net voor ons stil bleven staan, het was best druk op de weg. Uiteindelijk toch aangekomen bij ons hotel waar we van harte welkom werden geheten door de receptioniste Bettina, die een stemmetje had van een tekenfilmdiertje. Belangrijkste was natuurlijk dat we de kamersleutels kregen, je moet het altijd maar weer afwachten, en zo onze spullen veilig konden neerzetten. Dit lukte aardig en net binnen het strenge schema vertrokken wij richting etablissementen waar wij wellicht een drankje konden krijgen. Nu, dat lukte wonderbaarlijk snel, en zo konden we proosten op een gezellige 3 dagen met elkaar onder de bezielende leiding van Erik en de keurige bediening van Hakim uit Sesamstraat. We begonnen met een bier die bovenaan de kaart stond, maar die bleek niet helemaal goed te vallen (leek een beetje op een Stella Artois uit de jaren 80), dus op naar numero 2 op de lijst. Die werd goed bevonden en de halve liters volgden elkaar in rap tempo op. Erik stapte hierna al snel over over op de Bacardi-Cola, welke geen Bacardi-Cola bleek te zijn. Tot afgrijzen van Hakim stuurde onze organisator keer op keer het drankje terug met de keurige toevoeging: DIT IS GEEN BACARDI-COLA! Zelfs toen het voor zijn ogen ingeschonken werd uit de fles welke door Erik was aangewezen, bleek het nog niet de goede te zijn…Erik en Hakim werden vrienden voor het leven, dat begrijp je..Ik meende zelfs te horen, toen wij later dit terras verlieten, een welgemeende: Thank God, van het bedienend personeel ter plaatse..Toch voor de zekerheid wat lekkere hapjes besteld, want bij een drankje hoort een hapje nietwaar? Het was zo gezellig dat wij niet de tijd namen om een eetgelegenheid te zoeken, maar lekker bleven zitten. Ook in deze tent (café Spiler) konden we een smakelijk broodje hamburger en aanverwante artikelen bestellen, dus dat hebben dan ook gedaan. Tijdens deze borrel werd er natuurlijk ook gelachen, ik heb niet alle grappen onthouden natuurlijk (daarvoor is het graptempo te hoog) maar weet wel dat we het naar ons zin hadden! Volgens mijn herinneringen zijn we daarna nog even wat andere tenten gaan bezoeken om alvast iedereen aan ons te laten wennen, kortom het was gezellig!
Dag 2
Dag 2 begon al vroeg, zo rond kwart over 6. De reden was een keurig geplande oefening van de brandweer van Budapest die de brandalarmen testten in onze kamers en aangrenzende gangen in ons hotel. Jammer dat dit niet van te voren aan ons medegedeeld was, want dit leidde tot wat onrust in diverse kamers. Waar het in sommige kamers tot alleen een geïrriteerde blik of opgetrokken wekbrauw leidde van de bewoners, was dat in mijn kamer net wat anders geregeld. Ik ben niet snel, ik geef het toe. Mijn tempo op de Nederlandse voetbalvelden en sporthallen was van dien aard, dat men zich vaak afvroeg of er überhaupt werd bewogen door mij. Maar dit keer stond zelfs ik binnen 0.0312 seconden op de gang buiten mijn kamer om de brandhaard aan te vallen zoals deze nog nooit was aangevallen! Daarbij stootte ik mijn scheenbeen tegen de bedrand, anders was mijn tijd nog sneller geweest! Gelukkig loos alarm, je moet er niet aan denken dat wij zo vroeg ons bed hadden moeten verlaten na een zware avond daarvoor. Inmiddels had in de kamer naast ons Michael eindelijk al zijn chips op en kon hij met een gerust hart gaan slapen. Ware het niet dat hij toen de mogelijke andere oorzaak van de brandmelding zag liggen (beter: hoorde liggen), Erik lag lekker in zijn 3e snurkie. Geen nachtrust voor Michael dus..
Stipt rond 9 uur zat iedereen toch weer fris en fruitig aan het ontbijt (de 1 wat fruitiger dan de ander) wat prima verzorgd was. Broodjes, koffie (vooral veel koffie), thee, de nodige eieren, worstjes, vleeswaren, kazen en zoetigheden, afgerond met yoghurtjes en fruit en de dag kon beginnen. Natuurlijk niet nadat iedereen de opkomende druk onder aan de rug nog afdoende had laten lopen in het daarvoor nog geschikte toilet. Kamermeiden, succes!
Voor vandaag stond op het uitgebreid beschreven programma een tour door Budapest onder leiding van een lokale gids. In de ochtend 2 uurtjes, lekker lunchen, en dan in de middag nog 2 uurtjes. Moest te doen zijn, de temperatuur was aangenaam, doch niet te warm. Nu ben ik altijd in de veronderstelling dat een gids je vrij veel informatie geeft op zo’n dag. Deze had een andere start: WIJ kregen de vragen! Bij vraag 16 zijn we maar naar buiten gelopen, wellicht zou ze ons volgen en de hint begrijpen. Die truc werkte, we konden beginnen! Ik moet zeggen: het was een enthousiaste dame, die oorspronkelijk van het platteland kwam maar na de studietijd in Budapest was blijven hangen, die ons rondleidde door het Joodse Centrum van Pest (aan die kant zaten we deze dagen) en daarover veel kon vertellen. Ik verwijs u allen naar de foto’s voor het beeldverslag van deze dagbesteding. Onderweg de prachtige Basiliek bezocht. We moesten maar een paar trapjes op om dan de lift te gebruiken zei de gids. De paar trapjes kostte bijna aan een paar mensen hun leven, wat een klim! Maar eenmaal boven gekomen, wat een uitzicht! Na de ochtendsessie even een pitstop gepakt op een mooi terrasje, alwaar wij een traditionele apfelstrudel (uit de Oostenrijkse overheersing waarschijnlijk over gehouden) nuttigden. Na deze welkome pauze zijn we het middagprogramma doorlopen met onze bevallige gids, met de nadruk op lopen, we hebben best een flinke wandeling gemaakt, we waren goed bezig! Rond 4 uur namen we afscheid van onze gids, welke we een ruime fooi gaven voor bewezen diensten. Fooi geven is 1 van onze sterkste punten, ik kom daar later nog een keer op terug.
Gelukkig werd het ook in Budapest borreltijd, en konden we na een lange busrit terug (lopen zat er niet meer in) de route richting borrelterrassen nemen, niet ver van ons hotel. Wij genoten daarvan met volle teugen, al zat er vanavond een limiet op ons terrasschema, want wij werden rond 18:45 opgehaald door de bestelde taxi’s die ons naar een traditioneel Hongaars eethuis zouden brengen. Wij haastten ons daarom maar om zo veel mogelijk binnen deze beperkte tijd tot ons te nemen, je wist natuurlijk niet waar je terecht zou komen. Maar waar kwamen we uiteindelijk terecht zo rond 19:15…? In een tentje, eigenlijk op maat gemaakt voor onze stoere voormalig topzaalvoetballers. Er konden zo’n 30 mensen in, in het midden stond onze gereserveerde tafel voor 10 personen, en naast ons speelde de pianist al zijn Hongaarse deuntjes. We zagen het al gauw: dit gaat goedkomen!
De ober (tevens eigenaar) van dit etablissement begreep ons gewenste drinktempo na enige uitleg feilloos en dit was de opmaat voor weer 1 van onze legendarische eetavondjes in den Buitenlanden zeg ik je!
De samenvatting van het eten: fantastische Goulashsoep, heerlijke biefstuk, vleespotjes en enorme Wiener Schnitzels. Echt heerlijk gegeten!
De samenvatting van alles daaromheen inclusief de verorberde soorten drankjes, tja, waar zal ik beginnen. Pieter Jan zijn leven is weer eens helemaal op zijn kop komen te staan na wat voorvallen welke zijn vriendenkring en dan vooral de top 5, danig zouden veranderen. Ten eerste werd Wim (Tol), na een mooie donatie in de drankpot, Pieter Jan zijn aller, aller, aller, maar dan ook echt allerbeste vriend! 4jaar geleden in Praag nog PJ zijn vader, nu zijn allerbeste vriend. En dat werd dan ook uitvoerig uitgelegd door PJ aan zijn andere vrienden over het hoe en waarom. Volgens traditioneel gebruik paste PJ zijn stemgeluid wat aan opdat andere gasten het ook konden horen, je kunt sommige nieuwtjes niet alleen voor een klein gezelschap bewaren nietwaar. Je kunt je er alles bij voorstellen hoe dit gegaan is, als je er niet bij bent geweest. Maar ja, toen bracht Erik PJ in verwarring met een ondoordachte actie. Erik gaf toe (nooit moeten doen!), na enig aandringen en indringende vragen van PJ, dat hij wellicht nog wel wat petjes, sjaaltjes, shirtjes had van Vitra die voor PJ geschikt zouden kunnen zijn. Nu, dit bracht PJ er toe om het tafereel van een half uurtje geleden nog eens dunnetjes over te doen voor de toekomstige runner-up in de vriendenkring van PJ. Want Erik was nu, jaja let wel, de op 1 na aller, aller, aller maar dan ook allerbeste vriend geworden! Wat een tafereel, en ook de pianist begreep inmiddels dat er andere deuntjes gespeeld moesten worden dan de gebruikelijke Hongaarse oorlogsliederen. Om een lang verhaal kort te maken, de overig gasten die getuige waren van al deze taferelen en bijbehorende stemverheffingen en luidkeels meegebrulde muzieknummers van onze (in potentie wellicht op deze avond de op 2 na aller, aller, aller beste vriend van PJ) plaatselijke pianist, die overige gasten waren inmiddels vertrokken. Niet nadat zij of hoofdschuddend het pand hadden verlaten, of verwonderd bleven staren of een gesprek aanknoopten met onze lange vriend om toch eens goed te begrijpen wat er nu eigenlijk allemaal gebeurde. Kortom, topavondje weer! Maar ja, we moesten nog naar huis. Geen probleem, zo dronken waren we nog niet, dit moest lukken. We stuurden onze meest nuchtere mensen in de eerste taxi weg (Erik en Wim T), dan waren zij in ieder geval veilig, nobel als wij zijn. Wat geld voor de taxi meegegeven, natuurlijk aan Erik, om de schuld van het ritje te voldoen bij aankomst. Wij in een andere taxi er achteraan, zo goed en kwaad als dat ging. En uiteindelijk was iedereen weer present bij ons hotel. Even de koppen geteld, ja iedereen was er. Toen even mijn wisselgeld opgehaald bij Erik, om weer in de pot te doen. Bleek iets minder dan verwacht jammer genoeg. De heren hadden niet hun beste bril op toen zij 20000 Hongaarse Forint doneerden met de gevleugelde uitspraak: laat de rest maar zitten. De kosten waren in werkelijkheid iets lager, rond de 1800 Forint. De fooi voor desbetreffende chauffeur bleek rond de 70 euro te zijn. Om in biertermen te blijven: in Budapest zijn dat toch al gauw 80 halve liters…
Om dit grote verdriet zo snel mogelijk te vergeten trokken de dapperste strijders (we hadden inmiddels wat afhakers), waaronder Mark Out (die inmiddels een Poolse dokter had die hele andere ideeën had over drankgebruik, kortom Mark paste zich moeiteloos aan..), nog even richting Hakim en andere uitbaters. Tijdens deze wandeling naar het lokale uitgaansgebeuren werden er nog wat vrienden gered voor verdere onnodige gelduitgaven om tezamen in een mooie bar te genieten van de lekkere muziek en dito drankjes. Rond 01:00 zat ook deze trip er wel op en taaiden we af naar bed om eens lekker te gaan uitrusten na deze lange vermoeiende, maar toch ook weer zo mooie dag!
Dag 3
Op de derde dag stond een bezoek aan het grootste badhuis van Budapest op het programma. Na een zware vorige dag was het animo hiervoor nog niet echt hoog zo tijdens het ontbijt, maar er werd besloten dat we toch gingen, we waren er nu toch! (Fred was nog erg moe en bleef nog wat uitrusten en Mark hield dit bezoek ook voor gezien). We togen dus met 8 lichtelijk vermoeide voormalig topsporters richting badhuis. Nou, dat was even lekker! Bij aankomst kregen we allemaal een polsbandje om welke ook als elektronisch slot diende voor je locker en een handdoek. Zwembroekie aan, handoekie om en op naar het buitenbad. Want je moet je voorstellen dat het in Budapest een mooie 25 graadjes inmiddels was, een heuse zomerdag! Dus op naar het zwembad, waar Erik voordeed hoe je ff door moest komen.. Wij keken met afgrijzen naar zijn dappere poging, Erik gaf ook meteen aan dat het stervenskoud water was. Nu, dan weet je eigenlijk al dat dit niet zo is en inderdaad we gingen het water in en voelden dat dit een thermaal (niet terminaal, al zagen sommige gasten er wel zo uit..) bad was met een watertemperatuur gelijk aan 37,5 graden, wat een weldaad!
Na 2 uurtjes lekker gebadderd te hebben en dus heerlijk bijgekomen van de vrijdagavond, moesten we helaas ook deze bezienswaardigheid weer verlaten en op naar de volgende excursie. Taxi’s genomen richting hotel, het viel op dat wij nu niet eens zelf met grote biljetten moesten zwaaien en roepen: laat maar zitten! Nee, de prijzen waren inmiddels aangepast na onze laatste betaling richting taxichauffeur van 1 van de vorige avonden. Na kordaat ingrijpen van Erik, waren wij dit keer ook weer ons geld gewoon kwijt.
Maar goed, er was een boottochtje geboekt over de Donau, inclusief wat drankjes, dus dat leek ons wel wat. Tussendoor nog even wat aangesterkt in het plaatselijke hamburger paradijs, om vervolgens het loopje richting Donau te ondernemen. Ook hier weer lekker relaxed een paar uurtjes doorgebracht.
Na dit tochtje weer richting binnenstad gelopen om weer wat aan te sterken en het tempo weer even beet te pakken wat benodigd was voor de zaterdagavond. Na een paar uurtjes gezellig geborreld te hebben bij Aqvarius Club onder een boompje op een leuk terrasje, streken we neer bij een aardig uitziend restaurantje om eens even lekker te gaan eten. Ook hier weer heerlijk gegeten, wederom een lekker goulashsoepje voor enkelen, en vooral lekker nagezeten met wat drankjes die wij lekker vonden. Het behoefde af en toe enige uitleg welke drankjes wij wilden. En toen na een paar uur het allerlaatste Baileys glas leeg ging en wij nog eigenlijk niet klaar waren, begreep PJ de dame in de bediening pas echt: ze zei: It is Op. Teleurstelling alom en wij vroegen gelijk om de rekening om elders onze dorst nog verder te lessen. Niet iedereen was nog even fit en enkelen dropen af om richting hotel te gaan voor een lekkere nachtrust. Een klein gezelschap stelde voor om nog 1 laatste uurtje te blijven (het was inmiddels rond 00:00 uur) en dat deden zij dan ook.
Tussenstand om 02:30, René die blijkbaar de Hongaarse taal onder de knie had gekregen, want de rest verstond hem niet meer. PJ, welke ook afscheid had genomen van de laatste rem en vol gas door wilde, want dit bier was echt goedkoop! Erik, die gelukkig niet alleen bij bier bleef, maar ook de plaatselijke Jagermeister aan een proeverij onderwierp. Michael en Wim hielden de boel gelukkig bij elkaar en zij beseften dat het nu wellicht een goed tijdstip was om toch maar naar het hotel te gaan.
Dag 4
Die laatste dag, ja, die laatste dag voel je dat je de drie avonden daarvoor niet rustig aan hebt gedaan. Ik moet zeggen: de 1 voelt dit wat meer dan de ander. Een paar indicaties welke dit vermoeden bevestigden: het was wat rustiger bij het ontbijt, niet iedereen bleek er ook te zijn..
Omdat wij een vlucht hadden welke pas rond 17:15 zou vertrekken richting Amsterdam, besloten we nog een mooie wandeling te gaan maken door Budapest, met als doel het Parlementsgebouw. Prachtig gebouw! Met als lugubere getuigen van de 2e wereldoorlog, de (nu vastgespijkerde) schoenen van de joden welke hier gefusilleerd werden en de Donau in gegooid. Het was al niet zo luidruchtig op deze day after, maar dit soort momenten ben je toch weer stil. Van de wandeling knapte iedereen weer zichtbaar op, met uitzondering van Erik, die doelloos voor zich uit bleef kijken en overal heen liep behalve de goede kant op. De man zat er doorheen. Hij kon geen rust vinden, en dat was nu het enige waar hij naar op zoek was. Na de wandeling nog even een terrasje gepakt, maar de bestelling van 10 koffie en 10 water deed vermoeden waar de spirit was gebleven. Hierna togen wij naar ons hotel alwaar wij afscheid namenvan Mark, die natuurlijk de route richting Polen nam en nog iets later mocht vliegen. Wij werden om 14:30 opgehaald met de taxi om naar het vliegveld gebracht te worden.  Ik meende zelfs dat onze taxi zelfs al een beetje de lucht in ging, kon makkelijk met de snelheid die deze chauffeur aanhield..
Op het vliegveld aangekomen, nog onze laatste Hongaarse Forinten opgemaakt en goed besteed bij de KFC. Kipkrokanten en frisdranken en mayonaise in willekeurige volgorde werden in recordtempo verorberd en de reis naar de gate kon beginnen. We konden al snel inchecken en namen plaats in het KLM vliegtuig. Erik liet tijdens de reis nog een laatste wapenfeit noteren, door zo luid te snurken dat er zelfs 4 rijen voor mij verbaasd omgekeken werd en er al werd gediscussieerd over mogelijk motorpech door het cabinepersoneel.
Gelukkig kon ik aangeven dat dit volstrekt normaal gedrag en bijbehorend geluid was en dat niemand zich zorgen moest maken over het welzijn van onze regelneef, danwel het vliegtuig. Na een verder rustige reis en dito landing waren wij weer veilig aan land!
Mannen, ik spreek vanuit mijzelf en ik lieg er geen woord om, maar dit was wel weer een mooi reisje vond ik. Supergezellig, mooie stad, goedkoop uitgaan, en het beste gezelschap wat je maar kunt wensen: een prima recept voor een super weekend. Bedankt allemaal!
Wim
WL Mediaproducties 2017 ©
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu